Tema ove intervencije je kritičko preispitivanje delanja Miodraga B. Protića (1922-2014),  jedne od ključnih ličnosti posleratne jugoslovenske kritike, kulture i umetnosti u kontekstu hladnoratovskih previranja, kritičara čija je delatnost bila jedan od stožera nove, post Agitprop perioda jugoslovenske kulture i umetnosti. Pravnik po obrazovanju, slikar, Protić je svojim kritičarskim radom, odnosno istupima, predavanjima ali pre svega likovnim kritikama u ondašnjim časopisima, predgovorima kataloga, ali radom u polju administracije umetnosti, zapamćen u istoriografiji i kritičarskoj literaturi kao jedan od utemeljivača osobenog tumačenja likovnosti na jugoslovenskim prostorima. Osobeno tumačenje likovnosti u Protićevom kritičarskom radu, je neraskidiv deo – predlažemo – definisanja ondašnjeg post Agitprop tumačenja likovnosti i kulturne politike, kulturne politike u kojoj je i sam po službenoj dužnosti učestvovao, i ne samo učestvovao, već i projektovao infrastrukture za budućnost. Najvažnije posledice tog i takvog delanja su osnovni konceptualni okvir institucionalnog ustrojstva likovnih umetnosti prvo u Modernoj galeriji, potom i u Muzeju savremene umetnosti, obe ustanove u velikoj meri određene Protićevim delanjem i tumačenjem likovnosti. 
 
Hronološki okvir istraživanja se smešta između 1951. godine odnosno kraja Agitprop perioda i početka Protićevog likovno-kritičarskog rada, sve do zvaničnog otvaranja Muzeja savremene umetnosti 1965. godine, čina, koji mnogi istraživači tumače kao svojevrsnu materijalizaciju osnovnih Protićevih umetničko-kritičarskih postulata i definicije likovnosti modernizma u ondašnjoj jugoslovenskoj umetnosti i kulturi.